Pers

De hoorzitting in de pers

"Belofte voor meer sociale woningen nakomen" (Actiebetaalbaarwonen)

8 januari 2009

(BELGA) = Het Vlaams parlement heeft donderdag de indieners van een verzoekschrift voor een "gedurfd" plan voor betaalbaar wonen gehoord. De initiatiefnemers, de Actiebetaalbaarwonen, hebben daarvoor meer dan 15.000 handtekeningen verzameld. Het verzoekschrift vraagt om in twintig jaar tijd tot 10 procent sociale woningen te komen in Vlaanderen. In grote steden moet dat zelfs 20 procent zijn. "De Vlaamse regering belooft meer sociale woningen, maar men voorziet daarvoor niet de middelen. Men moet de gedane beloftes serieus nemen", zegt Anke Hintjens, de eerste ondertekenaar van het verzoekschrift.

In het verzoekschrift, dat ook werd ondertekend door een reeks parlementsleden en bekende Vlamingen, sommen de initiatiefnemers een reeks elementen op die het plan voor een ander sociaal woonbeleid kunnen ondersteunen. Zo kunnen de doelstellingen voor meer sociale woningen volgens de initiatiefnemers gehaald worden als bijvoorbeeld het budget voor sociale huisvesting op korte termijn verviervoudigt. Tegen 2027 moet het budget wonen drie procent van het BBP bedragen. Het verzoekschrift werd donderdag in de commissie Wonen van het Vlaams Parlement toegelicht door initiatiefneemster Anke Hintjens en Antwerps hoogleraar en huisvestingsspecialist Luc Goossens. Er waren ook twee getuigenissen van mensen die zelf met woonproblemen te kampen hebben. Zo vertelde Guido Straetmans uit Sint-Niklaas dat hij al tien jaar op de wachtlijst staat voor een sociale woning en dat hij nog steeds geen uitzicht heeft om op korte termijn een social woning te krijgen.

In haar tussenkomst verwees Anke Hintjens op de belofte van de Vlaamse regering om tegen 2020 45.000 bijkomende sociale huurwoningen te realiseren. "We zijn blij met die aankondiging, maar stellen vast dat er geen werk gemaakt wordt van die belofte. Aan het investeringsritme van vandaag heeft men 38 jaar nodig om die belofte te vervullen. Men doet ons dus wel de belofte, maar men voorziet geen middelen om ze te vervullen", aldus Hintjens.

Professor Luc Goossens (Universiteit Antwerpen) wees er in zijn tussenkomst op dat het woonbeleid in ons land al meer dan 100 jaar voornamelijk gericht is op eigendomsverwerving en dat de groep van sociaal zwakkeren - die zich geen eigen woning kunnen veroorloven - stelselmatig "gediscrimineerd" wordt. Hij pleitte ervoor een pak meer middelen te voorzien, met name voor de sociaal zwakkere bewoners. Goossens had ook vragen bij het streefcijfer van 45.000 extra sociale huurwoningen tegen 2020. "De eigenlijke woonbehoefte ligt op 200.000 sociale woningen. Dus je kan je de vraag stellen 'wie gelooft die mensen nog? '".

CD&V-parlementslid Carl Decaluwé verweet de Antwerpse professor een "politiek idologisch en populistisch" discours te houden. "In plaats van een big bang of een alles-of-niks politiek, pleit ik voor een pragmatische en realistische aanpak waarbij je stap voor stap resultaten boekt", aldus Decaluwé. De CD&V'er had ook vragen bij het streefcijfer van 3 procent van het BBP dat de initiatiefnemers naar voor schuiven. "Dat zou betekenen dat we 6 miljard of één derde van de Vlaamse begroting moeten voorzien. Gaan we dan drastisch snijden in de budgetten voor onderwijs, welzijn en openbare werken? ", klonk het.

Bij Groen! en sp.a kregen de initiatiefnemers meer steun. Michèle Hostekint (sp.a), die het verzoekschrift mee heeft ondertekend, hield een pleidooi voor een én-én-verhaal, waarbij zowel wordt ingezet op meer sociale woningen als op een meer middelen voor de private huurmarkt. Ze herhaalde ook dat de sp.a voorstander blijft van eigendomsverwerving "omdat dat woonzekerheid geeft en de beste vorm van pensioensparen is". "Het is nu zaak om huurders ook die woonzekerheid te garanderen", aldus Hostekint.

Groen! -volksvertegenwoordiger Mieke Vogels pleitte voor een "heroriëntering van de middelen naar de zwaksten". "Het verhaal van het bevorderen van het eigenaarschap is op. We moeten de budgetten heroriënteren", klonk het. Haar collega Vera Dua (Groen! ) verwees naar het feit dat er via het systeem van de fiscale aftrek voor hypothecaire leningen jaarlijks 2,1 miljard euro wordt uitgegeven aan de Vlamingen die een eigen woning afbetalen. "Maar deze miljardenstroom gaat volledig voorbij aan het kwart van de Vlamingen dat een woning huurt", aldus Dua. Om die "scheeftrekking" bij te sturen pleit Dua onder meer voor een systeem van "forse huursubsidies gekoppeld aan een huurprijsregulering".

© Belga

"Meer sociale woningen nodig"

9 januari 2009

BRUSSEL - Het Vlaams parlement heeft gisteren de indieners van een verzoekschrift voor een 'gedurfd plan voor betaalbaar wonen' gehoord. De initiatiefnemers hadden meer dan 15.000 handtekeningen verzameld. Het verzoekschrift vraagt om in 20 jaar tijd tot 10% sociale woningen te komen in Vlaanderen. "De Vlaamse regering belooft tegen 2020 45.000 bijkomende sociale woningen, maar aan het investeringsritme van vandaag heeft men 38 jaar nodig om die belofte te vervullen", zegt Anke Hintjens, de eerste ondertekenaar van het verzoekschrift.
© Concentra

20% sociale woningen tegen 2029

8 januari 2009

Het Vlaams parlement heeft de indieners van een verzoekschrift voor een "gedurfd" plan voor betaalbaar wonen gehoord. De initiatiefnemers, de Actiebetaalbaarwonen, hebben daarin meer dan 15.000 handtekeningen verzameld.20% sociale woningenDe initiatiefnemers vragen om in twintig jaar tijd tot 10 procent sociale woningen te komen in Vlaanderen. In grote steden moet dat zelfs 20 procent zijn. "De Vlaamse regering belooft meer sociale woningen, maar men voorziet daarvoor niet de middelen", zegt Anke Hintjens, de eerste ondertekenaar van het verzoekschrift. "Men moet de gedane beloftes serieus nemen."Budget verviervoudigenIn het verzoekschrift worden een reeks elementen voorgesteld die het plan voor een ander sociaal woonbeleid kunnen ondersteunen. Zo kunnen de doelstellingen voor meer sociale woningen volgens de initiatiefnemers gehaald worden als bijvoorbeeld het budget voor sociale huisvesting op korte termijn verviervoudigt. Tegen 2027 moet het budget wonen drie procent van het BBP bedragen. (belga/adb)

© De Persgroep Publishing

'Wij wachten al tien jaar op een huis'

Nieuwsblad 09-01-2009 Pag. 11

Gezin gaat in een jaar amper één plaatsje vooruit op wachtlijst

Guido Straetmans wacht al ruim tien jaar op een sociale huurwoning. Gisteren ging hij in de Commissie Wonen van het Vlaams parlement zijn mening zeggen. Iedereen gaf hem gelijk. 'Ach', zegt Guido Straetmans, 'ik heb niet het gevoel dat men in Brussel begrijpt wat ons probleem is.'

Sommige politici hebben er geen flauw benul van wat ons probleem is. Ze kunnen het zich gewoon niet voorstellen

Guido Straetmans (65) uit Sint-Niklaas is een van de 75.000 Vlamingen die op een sociale huurwoning wachten. Tien jaar wacht hij al. In 1998 liet hij zich op de lijst zetten van de Sint-Niklase Maatschappij voor Huisvesting. Daar staat hij vandaag nog op. Vorig jaar is hij welgeteld ??n plaatsje dichterbij een sociale woning gekomen: hij schoof op van plaats 35 naar plaats 34.

Guido Straetmans is gehuwd en heeft twee studerende zonen van 20 en 21. De familie Straetmans heeft het niet breed. 'Met mijn pensioen van 945 euro blijf ik onder het bestaansminimum', zegt Guido. Zijn vrouw trekt nog een verhoogd kindergeld. 'De huur kost me 335 euro. Voor dat geld hebben we een klein huis met twee slaapkamers. Twee slaapkamers voor vier volwassen mensen, dat gaat niet, h?. Mijn zonen slapen en studeren op dezelfde kamer. Dat is absoluut niet ideaal. Om je slechts één probleempje te schetsen: de een studeert met muziek, de ander niet.'

De keuken en de woonkamer lopen in elkaar; de deur van de badkamer kan maar half open, want het bad staat in de weg. Straetmans huurt dit huis noodgedwongen op de priv?markt. Eerder moest de familie enkele keren een ander huis verlaten omdat ze de huur niet kon betalen. 'Schandelijk, hoor, je huis moeten verlaten omdat je het niet kunt betalen.'

'Ik draag kleren die ik gekregen heb. Mijn vrouw heeft het daar moeilijk mee. Ik niet. Ik aanvaard hulp met twee handen en met opgeheven hoofd. Ik engageer me in verenigingen die strijden tegen armoede. Ik ga mee naar Brussel om te praten met beleidsmakers. Daar kreeg ik eens van een kabinetschef te horen: Ik geloof niet dat u arm bent, u kunt het veel te goed uitleggen. Zie je, ze zijn bevooroordeeld.'

Guido Straetmans is wat men noemt een generatiearme. Zijn ouders waren het. Hij is het. 'Ik ben heel mijn leven zelfstandig automecanicien geweest. Heel mijn leven heb ik met het water tot aan de lippen gestaan. Ik zeg je: dat went nooit.'

Ook voor zijn zonen went het nooit. 'Al hun leeftijdsgenoten hebben een eigen kamer. De meesten hebben al een auto. Mijn zonen rijden nog altijd met de fiets.'

'Ik ken een buurvrouw die zich op de lijst liet zetten. Ze woont nu al lang in een sociale huurwoning. Toen ik ging vragen hoe dat kon, zeiden ze mij: Zij heeft drie kinderen en jij hebt er maar twee. Zij heeft voorrang. Dat is de wet. Wat moest ik doen? Gauw nog een kleine maken? Kom nou!'

Eén keer heeft de huisvestingsmaatschappij de familie Straetmans een sociale woning aangeboden. 'Ze leek nergens op. Ze was slechter dan die die we op de privémarkt huurden. Dat konden we echt niet doen. Het heeft voeten in de aarde gehad om de huisvestingsmaatschappij daarvan te overtuigen - ze wilden ons als straf zelfs opnieuw achteraan op de lijst zetten.'

Of het iets uithaalt, zo'n debat als gisteren in het Vlaams parlement? Guido Straetmans: 'Alle beetjes helpen. Ik verwacht niet dat er morgen ineens voldoende sociale huurwoningen zullen zijn. Maar als we niets doen, zullen ze beslist nog later komen.'

Of de dames en heren beleidsmakers wel naar hem luisteren, wil ik nog weten. 'Ik twijfel daar wel eens aan. Van sommige politici of kabinetsmedewerkers zie ik zo dat ze er geen flauw benul van hebben wat ons probleem is. Ze kunnen het zich gewoon niet voorstellen, ze staan veel te ver van ons af.'

Volgens de meest recente gegevens moet een Vlaming gemiddeld 2,5 jaar wachten op een sociale huurwoning, een Waal zes jaar. Guido Straetmans maakt zich geen illusies. 'Ik heb altijd geprobeerd positief te denken, maar op de duur zou je toch wel eens je kop willen laten hangen…'

Vlaamse regering bouwt 45.000 sociale woningen

De Standaard 12 april 2008

De Vlaamse regering heeft gisteren beslist om een inhaalbeweging te doen in de sociale woningbouw. Het huidige bouwritme van 1.600 tot 2.000 huurwoningen per jaar wordt meer dan verdubbeld. Daarvoor wordt op kruissnelheid 800 miljoen euro per jaar vrijgemaakt. Het aandeel sociale
huurwoningen stijgt daarmee tegen 2020 van 5,7 naar 7,5 procent van het woningbestand.

Elfduizend van de nieuwe sociale woningen worden gebouwd in de 140 gemeenten waar het aanbod aan sociale huurwoningen onder de helft van het Vlaamse gemiddelde blijft. Die gemeenten moeten een woonbeleidsconvenant afsluiten met de Vlaamse overheid. Doen ze dat niet tegen 2012, dan kan de Vlaamse overheid zelf afspraken maken met de sociale huisvestingsmaatschappijen. Gemeenten die niet willen meewerken aan het Vlaamse plan, kunnen eventueel zelfs gestraft worden met een inhouding van middelen uit het Gemeentefonds. Vandaag zijn er nog altijd vijftien gemeenten zonder sociale woningen. Dat moet dus veranderen in de komende jaren.

Ook de privé-sector krijgt, op vraag van Open VLD, de mogelijkheid om onder dezelfde voorwaarden als de gemeenten OCMW's en huisvestingsmaatschappijen, sociale huurwoningen te bouwen. 'Nu al zien we dat de sociale huisvestingsmaatschappijen steeds meer moeite ondervinden om de ter beschikking gestelde budgetten snel om te zetten in komende sociale huurwoningen', zegt minister van Wonen Marino Keulen (Open VLD). 'Daarom is het goed dat ook privé-ontwikkelaars op hun gronden sociale
woningen kunnen aanbieden.'

SP.A-voorzitster Caroline Gennez reageert verheugd op de beslissing. 'Iedereen moet tegen een betaalbare prijs kunnen wonen', zegt ze. 'Ook tweeverdieners met een bescheiden inkomen moeten kunnen rekenen op een sociale huurwoning. Dat beleid kan alleen gevoerd worden als er voldoende
sociale huurwoningen zijn, anders treedt er verdringing op.'

Actie voor socialer woonbeleid. Vijgen na Pasen moeten gemeenteraad aan het werk zetten

Nieuwsblad 26 maart

BRUGGE - Een honderdtal mensen heeft gisteravond actie gevoerd op de Burg voor een socialer woonbeleid. Vertegenwoordigers van Uze Plekke, Wieder, de Vierde Wereldbeweging en Samenlevingsopbouw overhandigden onder meer vijgen na Pasen aan de gemeenteraadsleden.


De actie ging uit van verenigingen waar armen het woord nemen en van Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen. De actievoerders zijn van mening dat er na hun vorige actie nog niets veranderd is. 

Volgens Stefaan Goemaere is voor velen de situatie er nog op achteruitgegaan. 'Ik denk aan de slecht werkende regeling van de huurwaarborg, de stijgende energie- en huurprijzen, het dalende aantal huurwoningen en de nieuwe regels voor de sociale huurmarkt', zegt Goemaere, opbouwwerker van Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen. 

'Een socialer Brugs woonbeleid is uiterst dringend nodig. Allerlei beloftes, waaronder een gemeentelijke huursubsidie, een woonwinkel en nieuwe sociale huurwoningen, moeten nog waargemaakt worden. Daarom willen wij de gemeenteraadsleden oproepen er nu werk van te maken.' 

Vertegenwoordigers van Uze Plekke, Wieder, de Vierde Wereldbeweging en Samenlevingsopbouw overhandigden een brief, een wenskaart en vijgen na Pasen aan de gemeenteraadsleden. 'We willen concrete zaken zien. Intussen hebben wij gemerkt dat schepen Mercedes Van Volcem (Open VLD) wil helpen zoeken naar oplossingen met een onderhoud met de vastgoedsector en dat zij gewonnen is voor onze ideeën rond een woonwinkel en een gemeentelijke huursubsidie. Omdat de mogelijkheden om te huren op de private huurmarkt kleiner worden, zijn nieuwe sociale huurwoningen nodig. Het kan toch niet dat mensen anderhalf jaar in een opvangcentrum verblijven omdat ze geen huurwoning op de kop kunnen tikken', zegt Geert Vanhecke van Uze Plekke. 

Ook bij het Brugse OCMW merkt men een toename van het aantal Bruggelingen dat zijn schulden niet meer kan betalen. Volgens Sylvie De Souter lopen er 743 dossiers van schuldbemiddeling bij het Brugse OCMW. Verder staan er nog eens 80 mensen op de wachtlijst voor schuldbemiddeling. 


De zitpenningen die sociale huismaatschappijen aan hun bestuurders uitkeren, rijzen de pan uit

Gelezen op www.deredactie.be (woensdag 26/03/2008)

Het bedrag dat de Vlaamse sociale huisvestingsmaatschappijen samen uitbetalen aan hun bestuurders is sinds 2000 met 62 procent gestegen tot zo'n 1.276.500 euro. Dat zegt Vlaams parlementslid Tom Dehaene (CD&V).
Er blijken belangrijke verschillen te zijn tussen de sociale huisvestingsmaatschappijen onderling. Zo stijgen de zitpenningen bij sommige niet of nauwelijks terwijl ze bij andere verdubbeld zijn.

Ook per provincie zijn er aanzienlijke verschillen. In Oost- en West-Vlaanderen steeg de vergoeding voor bestuurders per bijgewoonde vergadering met respectievelijk 105 en 106 procent, terwijl dit in Vlaams-Brabant met 55 procent en in Limburg maar met 33 procent was.

Dehaene heeft geen problemen bij het feit dat er zitpenningen betaald worden maar stelt zich wel vragen bij die grote verschillen.

"Deze sector haalt een groot deel van zijn middelen bij zijn minder kapitaalkrachtige huurders en moet behoedzaam omspringen met die middelen. En dat geldt dus zeker bij het bepalen van de zitpenningen van de bestuurders", aldus Dehaene.

Het is de raad van bestuur van de huisvestingsmaatschappij zelf die beslist over het bedrag dat per vergadering uitbetaald wordt.

Persbericht FreeLiving, Inc.

Gent, 23 januari 2008

FreeLiving stunt daagt overheden uit tot degelijk woonbeleid

'Een ruime keus voor elke beurs'.

Onder deze slogan lanceerde het bedrijf FreeLiving deze week het vernieuwend woonconcept Vrijwonen. Vrijwonen bestaat uit het betrekken van ongebruikte gebouwen of publieke ruimtes. Freeliving bemiddelt tussen mensen op zoek naar een woonplaats en eigenaars van leegstaand onroerend goed of van publieke ruimte. Via de website www.freeliving.be kunnen vragers en aanbieders elkaar vinden. Freeliving voert een reclamecampagne in Gent, brengt immoborden aan op leegstaande huizen en onder bruggen, en biedt Hotspots aan voor electriciteit, water en voedselbedeling.

Met dit initiatief wil een groep bezorgde Gentse bewoners aan de alarmbel trekken. Als de overheid niet snel werk maakt van een degelijk woonbeleid, vallen steeds meer mensen uit de boot.

De private sector heeft een te grote elleboogruimte op de woonmarkt. De roep om de tussenkomst van de privésector via Publiek Private Samenwerkings-formules wordt zelfs steeds luider. De initiatiefnemers zijn van mening dat het aan de overheid en niet aan de privésector is om aan het basisrecht van een degelijke en betaalbare woning te voldoen. Waardig wonen is een grondrecht voor alle burgers in de stad.

Hoge prijzen, slechte kwaliteit

Er zijn steeds meer mensen die zich in een kwetsbare woonsituatie bevinden. Kwetsbare groepen in de stad wonen in kwalitatief slechte huurwoningen of hebben helemaal geen dak boven het hoofd, zoals de mensen zonder papieren of de Roma’s in Gent. Vooral de mensen die verplicht zijn te huren op de private huurmarkt zijn het slachtoffer van de stijgende prijzen en de slechte woonkwaliteit. Een derde van de woningen van het Gentse woonbestand (private huurmarkt) voldoet niet aan de noodzakelijke kwalitatieve normen zoals vermeld in de Vlaamse Wooncode van 1997. De woningen binnen de 19de eeuwse Gentse gordel, zoals in de Brugse Poort en in het Rabot, lieten in de herhaaldelijke screenings nog ergere cijfers zien. De meest kwetsbare groepen spenderen gemiddeld 36% van hun inkomen aan huur. Voor sommigen kan het oplopen tot 60% van hun maandinkomen. Opeenvolgende studies tonen aan dat “hoe lager het loon, hoe lager de woonkwaliteit”.

Niet genoeg sociale woningen en ontoegankelijkheid voor mensen zonder papieren

Door het gebrek aan sociale woningen zijn alternatieven naast de private huurmarkt onbestaand. Momenteel staan tot 9900 mensen op de wachtlijst voor een sociale woning in Gent. Mensen zonder papieren en andere groepen die in de marge van de samenleving worden geduwd, zijn er door het tekort aan betaalbare woningen en crisisopvang nog erger aan toe. We verwijzen hier ook naar de schrijnende tocht van de Roma’s door de Gentse stad en het stijgend aantal mensen zonder papieren dat opgevangen wordt door liefdadigheid van caritatieve of culturele organisaties in Gent, of dat aangewezen is op kraakacties. Ondanks de inspanningen voor opvang, stijgt het aantal mensen zonder dak boven het hoofd.

Sociale verdringing

Al deze groepen worden daarenboven geconfronteerd met een beleid van stadsvernieuwing dat ondanks de goeie voornemens de sociale verdringing verergert. De koopprijzen voor appartementen en éénpersoonswoningen (zie onderzoek van TANDIM januari 2008) stegen in Gent de laatste 5 tot 10 jaar respectievelijk 88% en 188%. Oplossingen zijn dus heel erg dringend.

Tijd voor een goed beleid

De private markt biedt geen oplossing voor deze mensen aan de onderkant van de samenleving. De overheid moet zelf de verantwoordelijkheid in handen nemen. Wonen is een basisbehoefte waar de markt geen menswaardig antwoord op kan bieden. Nu de beleidsnota rond wonen en stadsvernieuwing in Gent wordt opgemaakt door de bevoegde schepen Karin Temmerman en het lokaal sociaal beleidsplan oog willen hebben voor de grondrechten van de meest kwetsbare groepen onder Schepen Tom Balthazar - vooral wonen blijkt dé topprioriteit te zijn voor de kwetsbare groepen - willen we nogmaals op de noodzaak van deze sociale huisvestingspolitiek drukken. Gent als de Scheppende Stad moet mogelijkheden scheppen voor die mensen en groepen die dagelijks proberen de eindjes aan elkaar te knopen. Het mag vanzelfsprekend zijn dat een sociaal-rechtvaardig huisvestingsbeleid met zich meebrengt dat de stedelijke overheid een belangrijke signaalfunctie heeft naar andere beleidsniveaus zoals de Vlaamse Overheid.

Onze alternatieven zijn de volgende: (1) De overheid moet het systeem van prijsblokkeringen, gelinkt aan de kwaliteit, hanteren. Het zogenaamde huurrooster waarvoor er al een proefproject “paritaire huurcommissie” bestaat. Het wordt tijd dat dit proefproject in concreet beleid wordt omgezet. (2) Ook is er dringend nood aan meer sociale woningen en moeten er concrete richtcijfers vooropgesteld en gehaald worden. De vorige legislatuur beloofde 2000 nieuwe sociale woningen. Die kwamen er niet. (3) De stad kan ook zelf leegstaande panden opkopen en aan aanboduitbreiding doen voor kwetsbare groepen. Het eigen leegstaand patrimonium kan dus aangesproken worden om oplossingen te bieden (4) Ook de opvangmogelijkheden voor mensen zonder papieren en andere kwetsbare groepen zoals daklozen moeten uitgebreid worden. (5) Ten laatste moet er een monitoringsysteem opgemaakt worden dat de sociale verdringseffecten die stadsvernieuwing teweeg kan brengen inventariseert waardoor een directe aanpak mogelijk wordt.
De actie FreeLiving legt de vinger op de nood aan kwalitatieve huisvesting, sociale woningen en waardige opvangmogelijkheden voor mensen die in de marge geduwd worden.
Voor meer informatie over het waarom van deze actie:
Contacteer woordvoerder Pascal, 0477/98 26 25
Comité Nie Pleuje
Omdat betaalbaar wonen een recht is.
Nie Pleuje vraagt ook de aandacht vragen voor initiatieven zoals www.actiebetaalbaarwonen.be en www.wooncrisis.be, Werkgroep Vluchtelingen en Tiens Tiens

Persmededeling SP.a Rood - 26 september 2007

Onderstaande persbericht werd door SP.a Rood verspreid en werd ondermeer opgenomen in De Standaard van 28 september.

Laten we alvast actie voeren rond datgene waarover we het eens zijn !

Erik De Bruyn wil de uitslag van de voorzittersverkiezingen in de sp.a niet afwachten om alvast samen te werken rond datgene waarrond de kandidaten het eens zijn.

De Bruyn stelt vast dat Caroline Gennez op haar blog wonen een basisrecht noemt. Hoewel het niet in haar intentieverklaring staat en wél in die van Erik De Bruyn meent zij samen met De Bruyn dat 10 procent van de woningen sociale woningen moeten zijn.

Deze eis is het onderwerp van de Actie voor betaalbaar wonen in Vlaanderen. De actie bestaat in haar huidige fase in een verzoekschrift aan het Vlaams Parlement om een gedurfd plan op te stellen om in 20 jaar tijd tot 20% sociale woningen te komen in de grote steden en in Vlaanderen een gemiddelde
van 10%.

Indien 15.000 inwoners van België dit verzoekschrift ondertekenen, moet de initiatiefneemster gehoord worden in het Vlaams Parlement. De hoop is dat dit de aanzet zou zijn tot een serieus debat (en besluitvorming) in het Vlaams Parlement.

De actie werd midden 2006 opgestart door Anke Hintjens, toen onafhankelijk kandidaat op de sp.a lijst bij de gemeenteraadsverkiezingen in Gent. Sindsdien werden door de actiegroep vormingsavonden en debatten georganiseerd, werd er deelgenomen aan ludieke acties en werden handtekeningen opgehaald op markten, feesten en festivals.

Momenteel zijn er 6.100 handtekeningen opgehaald. Zij zitten dus nog een behoorlijk eind van de vereiste 15.000.

Binnenkort krijgen alle 58.000 sp.a-leden een stembrief in de bus in het kader van de voorzittersverkiezingen. Erik De Bruyn stelt voor om bij deze brief meteen ook een oproep te voegen om de petitie te ondertekenen, en aldus het gat naar de 15.000 handtekeningen dicht te rijden.

Meer achtergrondinformatie is te vinden op de website van de actiegroep "Betaalbaar wonen" (www.actiebetaalbaarwonen.be).

Walen kunnen hun sociale woning kopen

In sommige Waalse gemeenten zullen sociale huurders de kans krijgen hun sociale woning te kopen. Dat heeft de Waalse regering beslist. Tot 2012 zouden zo 10.000 sociale woningen verkocht kunnen worden.

De Waalse regering heeft gisteren de richtlijnen goedgekeurd voor de sociale huisvesting in de Waalse gemeenten. Elk jaar moeten er 2.000 sociale woningen bijkomen en elke gemeente moet minstens 10 procent sociale woningen hebben.

Waar die 10 procent al bereikt is, mogen de huurders hun sociale woning zelf kopen. Daartoe komen er ook goedkope leningen. (belga/dm)

De gemiddelde verkoopprijs van een 'sociale' woning is opgelopen tot meer dan 125.000 euro. Financieel onhaalbaar voor de armste gezinnen (De Morgen 14/06/2006)

Marc Dillen wil dat het sociale woonbeleid zich richt op de echte armen

Vandaag komt de algemene vergadering van de Vlaamse Huivestingsmaatschappij samen. De Vlaamse Confederatie Bouw (VCB) roept de beheerders op zich grondig te bezinnen over het 'sociale' woonbeleid dat momenteel wordt gevoerd. Ongeveer 15 procent van de Vlaamse gezinnen beschikt over een jaarinkomen van minder dan 10.000 euro, maar slechts 2 procent van hen kan in een sociale huurwoning terecht. De nieuwste politieke voorstellen - zoals de verkoop van kavels onder de marktprijs - laten de doelgroep van de laagste inkomens zelfs helemaal aan hun lot over. Volgens de VCB kan dit enkel leiden tot willekeur en nog meer verzuring.

De politieke partijen verschuiven steeds meer naar het centrum. Daardoor krijgen zij almaar meer de gemiddelde verdieners in het vizier. Het sociale woonbeleid is bijgevolg steeds minder op de 15 procent armste gezinnen afgestemd, maar wel vaker op het modale, relatief welvarende Vlaamse gezin. Het 'betaalbaar' wonen voor de minst gegoede gezinnen staat niet langer centraal. De politici willen vooral de welstand verhogen van gezinnen die ook zonder overheidssteun op de private markt een woning kunnen huren, maar die zich zonder steun met een iets kleinere woning moeten tevreden stellen.

De volgende cijfers spreken voor zich. De gemiddelde verkoopprijs van een 'sociale' koopwoning is onder invloed van de gestegen bouwgrondprijzen opgelopen tot meer dan 125.000 euro. Het verbaast dan ook niet dat de minst gegoede gezinnen geregeld morren en protesteren als deze woningen te koop worden aangeboden. Voor hen is zo'n sociale woning financieel niet haalbaar.

Wat de 'sociale' huurwoningen betreft, valt op dat twee derden van de huurders over een jaarinkomen van meer dan 10.000 euro beschikt. De huurwoningen van de sociale huisvestingsmaatschappijen vertegenwoordigen in Vlaanderen slechts 6 procent van de totale woningvoorraad. Dat twee derde van deze 6 procent wordt ingenomen door gezinnen die ook op de private markt zouden terechtkunnen, is een inefficiënt gebruik van de beperkt beschikbare overheidsmiddelen en -woningen. Het fenomeen is niet nieuw. De VCB heeft het 15 jaar geleden al aangeklaagd.

Dit beleid ten gunste van de modale Vlaming dreigt de komende jaren nog te worden versterkt als provincie- en gemeentebesturen hun plannen doorvoeren om een bepaald percentage van de bouwgronden in hun regio onder de marktprijs te verkopen ten voordele van zogenaamde 'sociale' doelgroepen. Uit de voorstellen die tot nog toe zijn geformuleerd, blijkt dat het begrip 'sociaal' dan een nog ruimere toepassing zal kennen. Een bouwgrond van 100.000 euro tegen drie kwart van de marktprijs verkopen komt nog steeds neer op 75.000 euro. Welk gezin met een jaarinkomen van minder dan 10.000 euro kan dat betalen?

In de praktijk zal zo'n grondenbeleid tot heel wat frustraties leiden. Grondeigenaars zullen met verlies afstand moeten doen van hun bezit ten voordele van een te vage doelgroep die ook zonder overheidssteun eigenaar zou kunnen worden. De doelgroep wordt ruimer terwijl de middelen beperkt
blijven. Private firma's zullen minder kavels ontwikkelen. De marktprijs van de resterende kavels zal navenant toenemen.

Bovendien zal het nooit mogelijk zijn voor deze sociale kavels om tot heldere, objectieve criteria te komen. Het is best mogelijk dat een gezin met tweeverdieners en twee wagens een sociale kavel krijgt, terwijl het gezin ernaast met een gelijkaardig inkomen er geen bemachtigt. Welke
eigenaars zullen welke percelen onder de marktprijs moeten verkopen? Op welke percelen zal een heffing worden opgelegd? Wat als men kinderen heeft? Worden alleenstaanden getroffen? Of zullen de ligging en de mate van uitrusting van het terrein mee in rekening worden gebracht?

Welke criteria de overheid ook zal hanteren, de frustraties zullen groot zijn, zeker als ze blindelings voor heel Vlaanderen worden toegepast. Wie een heffing krijgt opgelegd of zijn grond goedkoper moet verkopen, zal niet begrijpen waarom zijn buur werd vrijgesteld. Omdat het algemeen maatschappelijk belang onduidelijk zal zijn, en de heffingen en gedwongen verkopen al evenmin voor meer bouwgrond zullen zorgen, zullen de getroffenenze gelijkstellen met een verkapte vermogensbelasting.

De VCB vraagt een totaal ander woonbeleid. De overheid moet ervoor zorgen dat de laagste inkomenstrekkers een betere huisvesting krijgen. Het beleid moet socialer worden. Tegelijk moet de overheid voor de modale Vlaming het aanbod aan bouwgronden verhogen. Zo'n beleid zal de kwaliteit van het Vlaams patrimonium bevorderen en ook het aanbod aan woningen verhogen. Nu dreigt het omgekeerde: bevoordeling van een te vage doelgroep en inkrimping van het woningaanbod. Objectief meetbare steunmaatregelen voor de laagste inkomens zullen de partijen geen stemmen kosten. Arbitraire maatregelen die slechts een fractie van de modale Vlamingen ondersteunen, terwijl de meerderheid in de kou blijft staan, zullen wél tot heel wat wrevel leiden.

De gemeenten moeten dus versneld hun woonuitbreidingsgebieden aansnijden zonder hier bijkomende sociale voorwaarden aan te koppelen. Grondbezitters moeten worden aangemoedigd om vrijwillig grond aan te bieden. Dit lukt, zo blijkt uit de formule van de CBO (Constructieve Benadering Overheidsopdrachten), waarbij de overheid aan private grondeigenaars vraagt om voor de sociale sector niet alleen woningen te bouwen maar ook de
bijbehorende gronden aan te bieden.

De overheid moet werk maken van gemengde stadsvernieuwingsprojecten. Overheidsgebouwen, private kantoren en commerciële ruimten, private en sociale woningbouw kunnen perfect samengaan in een gezamenlijk project. Zo kan de kostprijs van sociale woningbouw in de stadscentra drastisch worden gedrukt. De VCB vraagt aan de beheerders van de Vlaamse sociale huisvestingsmaatschappijen de Vlaamse woningproblematiek niet vanuit de bestaande structuren, maar wel vanuit de totale behoefte aan woningen te bekijken.

Marc Dillen is directeur-generaal van de Vlaamse Confederatie Bouw

Publicatiedatum : 2006-06-14

Artikel De Gentenaar 09/02/2007

Comité Treillarmé ongerust over asbestvervuiling

GENTBRUGGE - Buurtbewoners en ex-werknemers van de Treillarmé-fabriek op de site van Trefil-Arbed in Gentbrugge hebben gisteren een ontmoeting gehad met schepen van Milieu Tom Balthazar (SP.A).
Volgens de buurtbewoners, die zich verenigd hebben in een burgerinitiatief, is er bij de bouw van de loodsen asbest gebruikt. De eigenaar van de site, het Nederlandse staalbedrijf Van Merksteijn, heeft gisteren een afbraakvergunning gekregen. Het bedrijf wil op de site privé-woningen optrekken.

Ouderdom

„Onze Milieudienst heeft geen weet van een asbestvervuiling, maar gezien de ouderdom van de gebouwen is dit best mogelijk”, zegt Balthazar. „Het is aan de eigenaar om de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen. Er is zeker geen reden tot paniek, wel tot voorzichtigheid.”

Het burgerinitiatief vraagt ook dat de stad de site zou opkopen om er sociale woningen te bouwen. „De buurt kan dat best gebruiken”, aldus Elias Vlerick. „Een nieuwbouwproject met dure woningen zou totaal misplaatst zijn.” De buurtbewoners willen hun eisenpakket op de agenda van de gemeenteraad plaatsen. Daarvoor moeten ze 2.000 handtekeningen verzamelen. „We hopen dat nog in februari rond te krijgen”, zegt Vlerick.

Een onteigening kost veel te veel geld, vindt Balthazar. „Wat niet wegneemt dat we vragende partij zijn om een deel van het bouwproject te reserveren voor sociale woningbouw. Onderhandelingen met de eigenaar moeten daarover uitsluitsel brengen.” (gjdv)
Het artikel op de website van de Gentenaar

Artikel Het Laatste Nieuws 15/11/2006

Anke Hintjens heeft verzoekschrift voor betaalbare woningen

Anke Hintjens, die tijdens de gemeenteraadsverkiezingen voor de SP.A opkwam maar niet verkozen werd, heeft bij het Vlaams parlement een verzoekschrift ingediend voor meer betaalbare woningen. Voor de verkiezingen was ze al met een petitie begonnen. Hintjens wil de prijsstijgingen op de huurwoningmarkt stoppen en pleit daarom voor een drastische verhoging van het aanbod aan goede en goedkope huurwoningen. Aan het parlement vraagt ze om binnen de twintig jaar tot twintig procent sociale woningen te komen in de grote steden. In Gent zijn dat er vandaag al zo'n twaalf procent. (BCW/GRG)

Bericht op de VRT-nieuwwsite

Bericht over de actie 'samen voor goede en goedkope woningen in Gent' op de VRT- verkiezingssite

Artikel in Het Laatste Nieuws van 28/09/2006

Anke Hintjens verzamelt handtekeningen voor meer sociale woningen
Sinds gisteren verzamelt Anke Hintjens handtekeningen voor meer sociale woningen in de grote steden. "Als ik er 15.000 heb, is men in het Vlaams Parlement verplicht mijn voorstel te bespreken", legt de onafhankelijke kandidate op de Gentse SP.A-lijst uit. "Ik wil dat er in elke grote stad minstens 20% sociale woningen komen, om de druk op de woonmarkt te verlagen. Zo krijgt iedereen de kans om goed te wonen voor een eerlijke prijs." Hintjens startte haar handtekeningenactie op straat, in de Brugse Poort. Op een half uur tijd had ze al 100 positieve reacties. Maar ook bij politici ging ze gisteren langs. "Ik hoop dat de petitie een eigen leven gaat leiden, want dit past in elk partijprogramma. En eigenlijk ook in elke stad." De petitie en meer uileg staan op www.ankehintjens.be.

Artikel in De Gentenaar van 28/09/2006

Anke Hintjens met verzoekschrift
Anke Hintjens, onafhankelijk kandidaat voor SP.A, wil met een verzoekschrift naar het Vlaams Parlement trekken. Zij stelt vast dat de helft van de huurwoningen meer dan 400 euro per maand kosten. De tien procent armsten besteden 64 procent van hun inkomen aan huisvesting. Op de wachtlijst voor sociale woningen staan 7.000 mensen. Volgens Hintjens zijn de voorbije zes jaar 858 sociale woningen gebouwd en 664 afgebroken.
Zij wil nu een verzoekschrift lanceren richting Vlaams parlement. Ze wil 15.000 handtekeningen inzamelen. Dan moet het Vlaams Parlement een hoorzitting over het onderwerp organiseren. Gisteren begon ze in de Bevrijdingslaan handtekeningen te verzamelen en ze trok ook naar de Gentse politici. (kvk)

Bericht op Indymedia:

Gent heeft dringend nood aan een gedurfd plan voor betaalbaar wonen

Persbericht 4 oktober

Duizend handtekeningen op 1 week tijd:

Anke Hintjens begon vorige week woensdag handtekeningen op te halen voor meer sociale woningen. Gesterkt door de enthousiaste reacties gaat ze zeker ook nà de verkiezingen door met het initiatief.

Het Verzoekschrift is gericht aan het Vlaams Parlement en vraagt een plan om 20% sociale woningen te realiseren in de grote steden. “20% sociale woningen is niet enkel nodig om mensen met een laag inkomen aan een goede, betaalbare woning te helpen. Met 20% beïnvloed je ook de algemene prijzen op de woonmarkt!”, zegt Anke Hintjens.

Om dit plan verder uit te werken vraagt ze het Vlaams Parlement een hoorzitting met alle betrokkenen: steden, sociale huisvestingsmaatschappijen, sociale organisaties, huurdersbonden, enz…

Indien 15.000 inwoners het Verzoekschrift steunen, moet het Vlaams Parlement het ook ten gronde behandelen.

Anke Hintjens begon vorige week met de handtekeningenactie in de Brugse Poort. Vandaag, één week later, hebben reeds 1000 mensen het Verzoekschrift getekend. Bij de ondertekenaars zijn behalve Burgemeester Frank Beke en de bevoegde Gentse Schepenen Martine De Regge en Karin Temmerman ook kandidaten uit alle andere democratische partijen te vinden, behalve van de VLD: Reginald Moreels en Paul Goossens van CD&V, Jenny Walry en Paul Pataer zijn kandidaat op de Groen!-lijst, Jan Vanhee en Jan Roegiers bij Spirit. Ook Prof Pascal de Decker, wetenschappelijke autoriteit op het vlak van huisvestingsbeleid en stadsvernieuwing, tekende het Verzoekschrift.

Gesterkt door dit resultaat, wil Anke Hintjens nà 8 oktober zeker verder met de actie. “Volgende week wil ik eerst enkele dagen uitrusten, maar ik probeer zo snel mogelijk al wie enthousiast reageerde op het initiatief over de partij- en organisatiegrenzen heen bijeen te brengen. Samen kunnen we dan bekijken hoe we de actie in Gent nog verder kunnen versterken. Ik ga ook intensief op zoek naar bondgenoten in de andere steden.

Want één ding is zeker: heel veel mensen vinden de huidige woonprijzen onredelijk hoog en willen een drastische verhoging van het aantal sociale woningen!”.

Persbericht 27 september

Goed en betaalbaar wonen houdt de Gentenaars erg bezig. Dat blijkt ook uit talrijke onderzoeken en uit de verkiezingsprogramma’s van de Gentse partijen.

In drie jaar tijd is de gemiddelijk prijs van een woonhuis in Gent met 50% gestegen.
De helft van de huurwoningen heeft een prijskaartje van meer dan 400 euro per maand.
De tien % armsten besteden 64% van hun inkomen aan huisvesting.
7000 gezinnen staan in Gent op de wachtlijst voor een sociale woning. In Vlaanderen gaat het over 72.000 gezinnen.

Er is een gedurfd plan nodig op gebied van wonen om de alsmaar stijgende woonprijzen een halt toe te roepen.
Nagenoeg iederen is het er over eens dat er meer sociale woningen moeten komen, maar toch gebeurt er veel te weinig. Sociale woningen zijn een efficiënt instrument om de minst begoeden van betaalbare en kwaliteitsvolle huisvesting te voorzien. Sociale woningen zijn ook een instrument om de woonprijzen te drukken omdat ze de krampte op de huizenmarkt verminderen.

In Gent werden er de voorbije zes jaar 858 sociale woningen gebouwd en 664 afgebroken. De gemeentelijke overheid kan geen echte trendbreuk realiseren als ze niet ondersteund wordt door een ambitieus beleid op Vlaamse niveau.

Vanuit die vaststellingen lanceert Anke Hintjens vandaag een verzoekschrift aan het Vlaamse Parlement. In het verzoekschrift vraagt zij een gedurfd plan om in 20 jaar tijd tot 20% sociale woningen te komen in de grote steden. Dit vraagt een doordacht beleid en voldoende budgetaire ruimte.
Samen met enkele sympathisanten verzamelt ze vandaag de eerste handtekeningen in de Gentse wijk “de Brugse Poort”. Daarna stapt ze richting Gentse politici met de vraag zich achter het verzoekschrift te scharen.

Wanneer de teller op 15.000 handtekeningen staat moet het Vlaams Parlement een hoorzitting over het onderwerp organiseren.

Zij hoopt met deze werkwijze de bevolking bij het debat te betrekken en de gemeentelijke politici een instrument te geven om het Vlaams Parlement tot daden aan te zetten.
Voor meer informatie over dit persbericht of over het verzoekschrift kan u terecht bij Anke Hintjens, 0486/99 35 60.

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-Share Alike 2.5 License.